VOOR DE ANDER ZORGEN IS EGOÏSTISCH – Yes je hoort het goed! Want als jij voor een ander zorgt – ervan uitgaande dat diegene zelfredzaam is – hoeft diegene dat zelf niet meer te doen. Dat is super onhandig, want daarmee haal je de volledige verantwoordelijkheid bij de ander weg. Dat lijkt fijn voor jullie allebei. Helaas werkt dit totaal averechts.

Zorgzaamheid is je eigen verantwoordelijkheid

De ander zal hierdoor juist niet sterker worden, maar juist draagkracht verliezen om zijn eigen boontjes te doppen. Als je zelf een ouder bent, of als je naar je eigen jeugd kijkt, zal je begrijpen waarom dit klopt. Als een ouder altijd tegen haar kind blijft zeggen dat hij zijn troep moet opruimen zal hij daar steeds minder zin in hebben. Niet omdat hij vindt dat zijn ouder zeurt… Nee, omdat hij het gevoel krijgt dat het zijn verantwoordelijkheid NIET is.

Reddderssyndroom

Blijkbaar is degene die ZORGT verantwoordelijk voor de ander. Maar dat is vaak niet wat je wil als je voor iemand aan het zorgen bent. Ze noemen dit ook wel eens het “redderssyndroom”. Hoe harder je je best doet om iemand te redden, hoe minder effect het heeft.

Zo had ik iemand in een coachsessie die haar moeder aan het redden was door haar te steunen en te coachen. Ze werd zelfs steeds bozer op haar moeder en wilde zeggen: “Kom op! Je bent volwassen! Kom voor jezelf op, anders doe ik het voor je!” Werkt dus totaal averechts, haar moeder kreeg steeds minder een eigen verantwoordelijkheidsgevoel en durfde dus steeds minder voor zichzelf op te komen.

Los daarvan is het onhandig om als kind je ouders te coachen (leg ik nog wel uit).

Wie ben jij aan het “redden”? Je partner? Je ouders? Een vriend(in)? Probeer het eens om te draaien, je zal zien dat de ander tot veel meer in staat is dan jij denkt. Praat mee op Instagram!